Parijs Dag 2

Levensgrote advertentie posters in metro hallen van Rad.
Levensgrote advertentie posters in metrohallen van Rad

Kamer 239 – Maison Bierman-Lapotre – Cité Universitaire – Parijs

Vandaag was een dag met weinig decepties. Laat ik daar dan niet mee beginnen want ik weet dat als ik daar eenmaal over begin, het een lang verhaal gaat worden (het gaat over karnemelk…). Onder de woorden over deze dag zal je, naar wens, toch mijn deceptie kunnen herleven mocht je geinteresseerd zijn in het leed van een 23-jarige vrouw die zich verder in een zeer elitaire en luxueuze positie bevindt en dus eigenlijk niet veel te klagen heeft.

Want. Zomaar wat anekdotes van de afgelopen dag(en):

Op Dag 0 voerden we en groupe een super interessant gesprek met David van Reybrouck en hij noemde een van mijn politieke toekomst hypotheses ‘hallicunant’. Werkelijk waar een betoverend woord. Hij was blijkbaar nogal geschrokken van mijn uitspraak die in de lijn ligt met een uitspraak die Einstein ooit deed: “Ik weet niet met welke wapens de derde wereldoorlog uitgevochten zal worden, maar de vierde wereldoorlog wordt uitgevochten met stokken en stenen”. In een antwoord op de vraag wat er moest gebeuren voor er een vernieuwing in de democratie zou kunnen plaatsvinden, antwoordde ik, na ik mij al vrij pittig in het gesprek had gemengd ‘een grote clash’. Met z’n allen tegen de muur, totdat wij niet meer in staat zijn hier over de crisis te praten, maar weten wat crisis is. Ik bedoelde het niet eens zo pessimistisch, maar de beste man, een zeer interessante schrijver, fijne spreker en goeie gesprekspartner, hoopte waarschijnlijk op iets minder apocalyptisch. De avond eindigde verder met een biertje bij de dichtstbijzijnde bar, om even af te zakken. Daar ging het gesprek vooral over wat voor plannen iedereen had.

Dag 1 verliep verder zoals voorspeld erg goed. Het interview met de dame van ‘Oui Oui Oui Egalite’ was verfrissend, frustrerend door de harde werkelijkheid en bovendien een erg goeie voorbereiding op het interview dat ik morgen zal hebben met een anti-homohuwelijk activist. Zo hoef ik hem niet te vragen naar de grote lijnen, maar kan ik specifiekere momenten van het afgelopen half jaar uitvoerig met hem bespreken. Ik ben vooral benieuwd naar de binding tussen al deze anti-homoactivisten, want de 300.000 man die protesteerden in februari waren niet alleen christenen. Het was een mengelmoes van fascisten, nationalisten, christenen, katholieken, een verzameling ku klux klan na-apers en conservatieve gezinnen die sinds 1984 niet meer de straat op zijn gegaan. Niet te veel verklappen, anders blijft er geen artikel o.i.d. meer over, maar foei wat een interessante dingen ben ik toch weer te weten gekomen.

Na het dejeuner-interview (overigens tijdens het gesprek heerlijke kebab gegeten in een Grieks restaurant) ging ik op stap naar Montmartre, voor zover ik Parijs ken, mijn favoriete wijk. Het ligt tegen een berg aan waarop de Sacre Couer staat (ook niet verkeerd), met kleine kringloopwinkeltjes en studentencafes, fijne restaurantjes en met grote regelmaat leuk markten. Tijdens het wandelen viel het me op dat ik tot dan toe in anderhalve dag nog geen getik van hakken had gehoord. Dit viel mij op vanwege het getik van mijn eigen cowboylaarzen, dat zeker op de kinderkopjes in Montmartre een behoorlijk penetrant geluid produceert. Een aantal van dit soort observaties verder en ik liep tegen ‘Soul Kitchen’ aan, een schattig uitziend bakker/koffiehuisje dat door geur en aangenaam interieur uitlokte een kijkje te nemen. Gevolg: twee overheerlijke frambozen-spa-sappen en een goddelijke muffin later had ik zowaar al mijn mail-werk bijgewerkt en heb ik een shitload aan interessante opgedane kennis kunnen ‘na-googlen’. Nog een goed gevolg was de muziek die het typisch perfecte Franse baquette/muffin/fruitshake/bloemetjesjurkje/blosjes – meisje draaide, waaronder een voor mij nieuwe ontdekking: Cloud Cult.

Na dit lammetje van een utopie ging ik met een deel van de groep aan de Falafel en vervolgens aan de witte wijn. In onze toch naar ‘een leuke bar’ (hoe definieer je dat in Parijs: kijken hoeveel knappe mensen er op het terras zitten en er ook gaat zitten hoewel daar vaak geen plek is). De zoektocht verzeilde onder de bezielde leiding van Ernst-Jan en Daniel al snel in een achtervolging op jongens met rokken. Wij bevonden ons, zonder het direct door te hebben of er naar op zoek te zijn geweest, in Le Marais, een wijk die bekend staat om de dichtheid van homoseksuelen en joden (die overigens verder proberen zo min mogelijk met elkaar te maken te hebben).  Hoe we het ook wendden of keerden, deze jongens droegen rokken. En het waren er niet ‘toevallig’ twee, we stopten met turfen bij zeven.

Parijs - Mannen met rokken
Ook in het museum van de geschiedenis van Parijs waar ik vandaag was: Mannen met rokken, maar dan zo’n 400 jaar geleden. Dat is dan wel weer toevallig.

De avond werd, zoals het een Nederlandse toerist die schrijft betaamt, afgesloten in ‘Les Deux Magots’. Een inmiddels bijna gênante trekpleister met nog gênantere prijzen, maar toch nog steeds wel ooit het vertrouwde stekkie van onder andere Hemingway, Picasso en Breton.

Dit alles was dus nog maar gister (officiële Dag 1) dus daarop heb ik bij deze besloten een Dag en Nacht blog bij te houden, om niet ellendig achter de feiten aan te blijven lopen en extreem lange lappen tekst te schrijven iedere keer als ik bomvol verhalen en gesprekken ‘thuis’ kom en eigenlijk op tijd naar bed zou gaan.
Morgenochtend verschijnt dus, vers van de pers ‘Nacht 1′ (dat dus gaat over Dag 2 en eventueel Nacht 1, maar dat is nu en dat is verder niet heel interessant) en morgenavond verschijnt dan Dag 3. Vrijdagochtend, je voelt hem aankomen, verschijnt Nacht 3. Deze arbitraire uitleg is eigenlijk puur voor mijn eigen helderheid dus je had de afgelopen twee regels niet met noodzaak hoeven lezen, maar nu je hier toch nog bent… Mijn deceptie van de dag had te maken met karnemelk en ging als volgt:

Het begon eigenlijk maandagavond al met twee ontfermde flessen rose die ik met de Vlaamse delegatie onder ons gezelschap had aangeschaft eerder die dag. Het was warm (geen excuus voor rosé), we waren met vier meisjes (begint op een goed excuus te lijken) en de Gin en Whisky aanschaf lukte niet vanwege een niet werkende bel op de alcoholkast in de desbetreffende supermarkt (alles geprobeerd dus). Tegen het einde van de avond, na het interessant gesprek met David van Reybrouck besloten wij over te gaan op het nuttigen van de eerder genoemde rosé (al bijna zin gekregen) en ik bevond mij, daar ik flessen in de koelkast op mijn verdieping had gelegd, naar de koelkast. Stel je niet 1 koelkast voor maar vijf en dan met kluisjes er in, zonder slotjes, met nummertjes. In de mijne lag een beschimmelde rol geitenkaas en een halve kipfilet die ik beide subtiel 1 kluisje hoger plaatste. Daar is het misschien misgegaan, de rosé was namelijk verdwenen, vier uur na aanschaf, terwijl er toch 15 van dat soort koelkasten zijn (met ieder 16 vakjes) in het enorme gebouw.

Nu, je voelt hem aankomen. Vanmorgen snakte ik naar een slokje karnemelk en mijn kastje was geheel leeg… Ook de komkommer, ham, kaas, tomaten en sla die er eerder nog vrolijk lagen waren weg. Parijs is al niet goedkoop, maar die karnemelk zat me echt dwars. Een aantal kluisjes later kwam ik gelukkig tot de ontdekking dat in het bovenste kluisje mijn karnemelk stond, pal naast een actimel yoghurtje (een boodschap?). Maar vanavond, helaas, was de gehele koelkast leeg. Elk kluisje zonder slotje (zo’n 75%) open en dicht gesmeten… Alles was leeg en mijn karnemelk weg.

Advertenties