Parijs Dag 3

Senaat - Luxembourg Jardin - Paris
Senaat – Luxembourg Jardin – Paris

Kamer 239 – Maison Bierman-Lapotre – Cité Universitaire – Parijs

Het is alweer donderdag. Dat was het vanmorgen ook, maar nu is donderdag ook al weer richting avond aan het gaan en voor je het weet lig ik weer te slapen. Ook deze dag was weer mindblowing en ook deze dag was dat weer op een totaal andere manier dan de vorige dag. Toevallig genoeg is het vandaag 4 juli en behalve dat er op die dag ontzettend veel is gebeurd is het speciaal belangrijk voor de Amerikanen. Op ‘the 4th of july’, ook wel Independance Day wordt ieder jaar de aanname van de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring op 4 juli 1776 gevierd. Een dikke tien jaar later, 1789, op 14 juli bestormden de Parijzenaren, in ieder geval een enorme hoeveelheid aan Parijzenaren de Bastille (waar slechts zeven gevangenen zaten, maar goed). Dit wordt gezien als het symbolische beginpunt van de Franse Revolutie en wordt sinds 1880 gezien als nationale feestdag.

Deze geschiedenisles is niet zomaar en ook niet omdat het vandaag 4 juli is en volgende week zondag (als ik nog in Parijs ben) 14 juli. Vandaag sprak ik met Louis, een 26 jarige Phd-student en tevens geschiedenis docent aan de Parijse Universiteit Pantheon-Sorbone. Toen ik hem ontmoette om 15u30 was mijn eerste vraag hoe lang hij de tijd had, omdat ik toch wel van plan was veel vragen te stellen. Zijn antwoord was 16u15. We hebben tot 18u15 gepraat. Of eigenlijk: hij heeft lange en intens heldere antwoorden gegeven op bijna al mijn vragen, inclusief de vragen die tijdens het gesprek aan bod kwamen. Nu, leuk en aardig denk je vast, maar dit was alles behalve leuk en aardig. Stelt u zich mij voor als Bastille. Stelt u zich hem voor als een enorme groep van 50.000 Parijzenaren. En zet dan het volgende liedje op en lees rustig verder.

Louis (achternaam nog in overleg), 26 jaar, is een actieveling bij La Manif Pour Tous, een organisatie, vooral bestaande uit katholieken, die met volle motivatie en overtuiging ten strijden trekken voor een aantal belangrijke waarden van het katholieke geloof (en iedereen die het met ze eens zou kunnen zijn) en momenteel vooral tegen het homohuwelijk, homo ouderschap en medische assistentie bij ‘voortplanting’ bij lesbische vrouwen (helpen met het inbrengen van sperma etc.). Zeker niet vanuit homofobe gevoelens, maar de sterke, zoals zij dat noemen ‘human ecology’ overtuigingen en dan vooral gericht op de letterlijke wet die de overheid nu heeft goedgekeurd. Deze wet houdt namelijk voor hen in dat er op het geboortecertificaat kan staan als officiële (en daarmee in de ogen van Louis) biologische ouders: John and Michael. Wat natuurlijk helemaal niet kan! Ik snap ineens deze protestfoto van La Manif Pour Tous:

Tsjah...

Los van deze zeer concrete argumenten van deze grote groep mensen (ze zeggen dat niet 300.000 mensen protesteerden tegen het homohuwelijk eind januari, maar minstens 800.000) is er meer aan de hand dan het homohuwelijk. En dat gaat terug naar de tijd dat de Bastille werd bestormd door slechts duizend plebs van Parijs. De roerige tijden die daarna ontstonden hadden als gevolg dat ook veel katholieken het zwaar te verduren hadden en dit speelt nog steeds in sommige families een grote rol. Zo is er een select gezelschap conservatieve katholieken dat het volkslied een lange tijd niet wilde meezingen omdat het het volkslied was dat was ontstaan uit de tijd dat hun familie voor grote delen het loodje heeft gelegd. Al met al, veel oude koeien uit met wijwater gevulde sloten. Wat dit met elkaar te maken heeft is dat er sinds de afgelopen twee, drie jaar een grote groep jonge katholieken conservatieven is opgestaan om opnieuw ten strijden voor hun (katholieke) waarden. Zij zijn bang voor een libertarische toekomst en deze zaak, het homohuwelijk, heeft in combinatie met wat bemoedigende uitspraken van Sarkozy de afgelopen jaren een grote groep jongeren weer de moed gegeven te strijden voor hun conservatieve katholieke normen en waarden. Gesterkt door de pijn van de Franse revolutie en tegelijkertijd nog altijd trots op het Franse volk dat ooit hun eigen koning vermoordde staat er een groep jongelingen klaar de afgelopen 15 jaar aan liberalisering en socialisering van de Franse republiek, zo goed als teniet te doen. Louis sprak met zoveel overtuiging dat het me niet zou verbazen dat er binnenkort iets bestormt wordt.
Zo en dat is (in het ultrakort) hoe 200 jaar Parijs, 200 jaar aan ontwikkelende democratieën, een dystopie of utopie van Aldous Huxley, het homohuwelijk, bijna een miljoen protesterende Fransen en twee stoelen in het park van Luxembourg Jardin met elkaar te maken hebben.

Uiteraard is dit een greep uit het twee uur durende interview en zal een meer volledige uitwerking hopelijk volgen (waarin ik nog meer met elkaar verbind).

Toen Louis weg was heb ik even op zijn stoel gezeten. Symbolisch, als de bestorming van de Bastille. Ik had mijn vragen gesteld, geknikt, mijn conservatieve rokje gedragen en mijn nog conservatievere sjaaltje sluiks voor mijn ietwat inkijkgevoelige decolete gehangen en vooral niks gezegd over waar ik biologisch of niet, vandaan kom. Ook niet toen hij zei: “het is een schande voor kinderen als zij niet te weten waar ze vandaan komen en ik kan mij niet indenken dat een regering, de overheid nu dus, een wet heeft aangenomen waar letterlijk in gelogen wordt over de ‘vader’ en de ‘moeder’. Kinderen horen op te groeien bij een vader en een moeder. Dat is waar ze vandaan komen en dat horen ze te weten.”
Zijn gezicht vertrok een paar keer, bij woorden en zinsdelen als ‘overheid’, ‘wet’ en ‘vandaan komen’. Hij liet telkens pauzes vallen voor de woorden ‘vader’ en ‘moeder’ en aan het eind van de zin keek hij mij aan.

En ik?

Mijn gezicht bleef de gehele zin in plooi en ik knikte begrijpelijk. Ik ben blij dat we allebei heel ergens vandaan komen. Al is het uiteindelijk wel uit een vader en een moeder.

Advertenties