Parijs Nacht 4

Gay Cruise Parijs
Een amateuristisch voorbereidde kaart van onze Gay-cruise Le Marais

Kamer 239 – Maison Bierman-Lapotre – Cité Universitaire – Parijs

Vrijdagavond stond in de onofficiële planning van de groep een facultatieve gay-cruise door Le Marais op het programma. Doel: lesbo en gay cafeetjes hoppen, omdat het daar vaak zo gezellig is en wellicht nog aan de praat raken met de een of de ander. Uiteraard was het voornemen negen plekken te bezoeken wat ambitieus, maar dan hadden we voor elk wat wils een optie. We begonnen in restaurant Page 35 en hoewel het mijn derde keus was na wat ‘tripadvisor’ research (het was het enige restaurant dat plek had voor +/- 15 man) bleek het de recensies waar te kunnen maken. Met voornamelijk afzichtelijke schilderijen aan de muur, een geplastificeerde aan alle kanten gevouwen kaart waar uit vier verschillende wereldkeukens gerechten op stonden, had ik er weinig vertrouwen in. Het eten was echter hartstikke lekker. En niet alleen dat van mij, of omdat we honger hadden. Het was direct een goeie start van een avond die of zou uitlopen tot een reeks aan anticlimaxen of, zoals het schrijvers betaamd, tot diep in de nacht door zou gaan.

Uiteraard was dat tweede het gevallen. De eventuele anticlimaxen bleven onopgemerkt en de sfeer zat er goed in. Met een maaltje achter de kiezen vertrokken we naar ‘Le So What’ een vrij kleine lesbische bar met een vrouw voor de deur waar je geen ruzie mee wilt. Even stonden we met z’n twaalven op de stoep tegenover te twijfelen, bekeken de tatoeages die de vrouw rijk was in tegendeel tot de hoeveelheid haar op haar hoofd. Het was een moment vergelijkbaar met het laatste level van veel computerspelletjes. De ‘Eindbaas’ en je grote verlangen verder te gaan… Alsof we allen hetzelfde dachten bewogen we als een persoon richting de deur en daar glimlachte we een voor een vriendelijk naar de dame, vervolgde onze weg naar binnen alsof wij er vele malen waren geweest en gingen… Met z’n allen op een kluitje in de hoek staan.

Gelukkig waren we een drempel over. Het eerste rondje bier was gedronken, het eten gezakt en het enthousiasme er een goeie avond van te maken gegroeid. We moesten maar naar de volgende bar gaan. Een naar horen zeggen totaal lesbisch feest wat wel hetero en homovriendelijk was en dat iedere vrijdag avond compleet super geweldig was. Eenmaal aangekomen bleek het feest vrij snel onsuccesvol te zijn verklaard. De bar leek ‘gewoon’ een homobar ‘Slybar’, maar achterin verschool zich een klein verrassinkje: een enorme plasma televisie waarop softporno-achtige commercials te zien waren van een onderbroeken merk Andrew Christian. Hoewel de doelgroep vrij duidelijk was en de filmpjes zeer toegepast op deze specifieke groep mensen was toch ook onze delegatie redelijk gefascineerd en heeft het enkelen van ons bemoeilijkt in redelijk tempo het bestelde biertje op te drinken.

Na deze mini cinema ervaring waren we eigenlijk wel toe aan dansen. We besloten de beruchte GOGOBANANAS over te slaan en direct de gewone club op te zoeken: The Social Club. Een Parijse toko die van vele Parijzenaren de ultieme favoriet is. Hoewel mij is vertelt dat er top 40 hits en dance werd gedraaid kwamen we terecht op een heus techno elektro feest. De muziek stond pompend hard, het was er Berlijnse-club-donker en de hoeveelheid mensen die aan de drugs was, was in ieder geval in percentages uit te drukken. Gelukkig bleek niemand echt te schuw een dansje te wagen en al gauw stonden we, met het laatste restje pot-geld, aan een shotje wodka de dansvloer te overheersen. Dit ging een lange tijd vrij consistent goed, hoewel bijna niemand meer geld had (de entree had ons 15 euro gekost en de biertjes waren 9 euro) was het hartstikke gezellig en lekker dansbaar. De vuistjes in de lucht en stampen maar.

Een lange tijd ging het dus goed, tot er, zoals dat wel vaker bij mij gebeurt, iets misgaat in een haarscherp moment van euforie. Ik heb een rondje gegeven. In Parijs. In een club. Voor een groep van elf mensen. En daarna nog een half rondje. De komende weken zal ik een sober leven leiden, mocht je me een pak karnemelk willen doneren dan ben je meer dan welkom dat te doen.

Maar al met al. Met of zonder noot van de schrijver: het was het waard. Al was het alleen maar voor het moment dat, toen we hadden besloten naar huis te gaan rond half zeven, we uit de donkere kelder naar boven kropen en vol in het ochtendlicht stonden. We daarna met de metro naar huis konden omdat het alweer zo laat was en we midden in de straat hebben gezeten, in de zon, om even uit te rusten.

Verstandig genoeg ben ik daarna gaan slapen. Bij mij zou de wekker om 10 uur gaan omdat ik lekker met Cathelijne ging lunchen. De rest heeft ontbeten. Ook fijn. “Ik ben vernietigd” zei een van de hen de volgende dag. ‘Vernietigd’ dekte absoluut de lading.

DSCF1198
De schrijvers op de trap voor ‘ons huis’

 

Advertenties