De mogelijkheid op verandering: van Baku naar Eindhoven

Eind augustus, als weer bijna twee maanden geleden, was ik in de hoofdstad van Azerbeidzjan. Baku. Als ik het tijdschrift dat op mijn hotelnachtkastje lag moet geloven een prachtige stad, rijk aan cultuur, zwemmend in het geld met futuristische architectuur. Kom je slechts in de hypermoderne kuuroorden of hang je in de snel rijdende taxi’s gebogen over je Ipad dan is het inderdaad goed mogelijk dat je als buitenstaander geen idee hebt van de armoede en het onrecht dat de stad en het land kennen. Wie echter in partijkantoren van de oppositie komt, of per ongeluk de verkeerde buurt in rijdt zal zien dan het glimmen van de gebouwen de stralende afleiding is van de eigenlijke toestand van het kleine land aan de Kaspische zee.

Op voorhand had ik al zo’n vermoeden dat het niet het meest welvarende land is, dus ik schrok niet echt van de arme buurten en grimmige sfeer, eerder van de nepheid van de welvaart. Midden in de stad staan ‘The Flaming Towers’ een kolossaal gebouwentrio dat halverwege de heuvel waar Baku op ligt, zo goed als midden in de stad, boven alle gotische gebouwen uitsteken als een monster van Lochness boven de prachtige waterspiegel. Tot overmaat van ramp gaat het gebouw ‘aan’ op het moment dat het donker wordt. Een lichtshow met in een vaste volgorde, vlammen, de Azerbeidzjaanse vlag en een aantal personen die het vuur het de vlag dragen. Pas rond drie uur in de nacht gaat het licht uit, waarschijnlijk omdat het dan wel echt heel duur wordt. Had ik al vermeld dat het land een enorm sterke positie heeft in de olie industrie?

Twee maanden later heb ik weer de mogelijkheid me op een plek te bevinden waar ik nog nooit ben geweest en waar ik dus ook niet echt verwachtingen van heb, Dutch Design Week Eindhoven. Via een goede kennis kan ik op de gastenlijst van het evenement ‘Now Future – live talkshow’. Gehost in samenwerking met ABNAmbro House en VPRO showt Eindhoven off met een gigantisch sterke line up voor een hoog exclusieve praatavond over de meest vooruitstrevende designs. Now Future, omdat we de toekomst in onze handen hebben, voor 120 euro ben je erbij. Tenzij je lid bent van de VPRO, dan kan je voor 30 euries naar binnen. Hartstikke degelijk.

Als ik station Eindhoven Beukenlaan uit kom en starend naar googlemaps de stoep onder mijn hakken weg tik voel ik mij nog niet echt op mijn plek. Ieder nieuw station is even wennen, elke nieuwe stad of plek, maar hier is er meteen ook meer dan alleen de plek. Er zijn mensen, mensen die bij elkaar lijken te horen omdat ze weten waar ze zijn en wat ze daar doen. Ze delen een interesse en niet zomaar interesse, een diepe, oppervlakkige, extravagante, simplistische, matige, esthetische, whatever interesse voor design.

Motieven voor deze passie van mensen, zijn mij als ik het station uitloop nog onduidelijk, maar oordelen zal ik niet. Ten minste, ik moet mijn best doen geen negatieve houding aan te nemen, iets menselijks, maar iets dat ik mij niet graag eigen maak. Het op afstand blijven en zelfs op voorhand bekritiseren is iets dat ik helaas vaak genoeg om mij heen moet zien en dat is mateloos desastreus voor geluk, perceptie van de werkelijkheid, voorspoed en vooruitgang, stuk voor stuk algemeen belangrijke zaken dacht ik zo.

Nee, mij zal het niet gebeuren dat ik DDW2013, voor de nieuwelingen als ik: Dutch Design Week 2013 dus, op voorhand af schrijf als een extreem elitaire niche gerund door yuppen en gevoed door wannabe yuppen waarvan een enkeling de kans krijgt zich na verloop van tijd geen wannabe meer te voelen maar het stiekem nog steeds te zijn. Och, dus toch dat oordeel. Die aanname, dat nergens op gebaseerde gespeculeer in mijn eigen hoofd als gevolg van puberale onzekerheid in een nieuwe omgeving waarvan ik de regels van het overleven nog niet ken. Ik tik stevig door. Wat is dat toch dat je probeert op zo’n tempo te lopen dat niemand door heeft dat jij hier voor het eerst bent. Flinke tred dus, schouders ontspannen, kin omhoog, borst naar voren en vooral niet te veel rondkijken of je al ziet waar je moet zijn.

In de verte staat een bescheiden rode paal van een metertje of vijftien hoog. Functie vooralsnog onbekend. Bovenop de top een heel klein schermpje dat een bewegende vlam afbeeld. Hoewel de flaming towers in Baku om aandacht schreeuwden en dit pilaartje per ongeluk in je zichtlijn moet vallen is echte welvaart misschien toch een stukje imposanter dan nep welvaart.

Vorige week was ik bij de Dutch Design Week in Eindhoven en zo’n twee maanden terug was ik in Azerbeidzjan. Wat deze twee, voor mij nieuwe plekken, met elkaar te maken hebben zal ik de komende weken beschrijven in een stukken verslag. Uitgangspunt: de mogelijkheid op verandering en dat onder andere welvaart de urgentie daarvan doet verbleken. Naast deze hypothese tast ik de negatieve rafelranden van de politiek af die zo overduidelijk benoemd worden door eenieder die ik tegenkom en spreek over politiek. ‘

Advertenties