De dienst bewijst een huwelijk

‘Ayla Schneiders bewijst het homohuwelijk een goede dienst door te stellen dat ‘de dienst’ waarin huwelijken voltrokken worden, bewijst dat er sprake is van een huwelijk.’

Soms zijn er artikelen, opinies of beter gezegd, stukken tekst die gepubliceerd worden op een website, waar best wat reactie op te verwachten valt. Van wie dan ook. In dit geval zag ik mijzelf genoodzaakt een reactie te geven op een artikel van Paul Hekkens, gepubliceerd op de site van de Volkskrant, over hoe Onno Hoes (burgemeester van Maastricht en tevens man van Albert Verlinde) het homohuwelijk geen goede dienst bewijst. De conclusie van Paul Hekkens luidt als volgt: “een volgende stevige roddel over Hoes zal immers politieke consequenties hebben en is daarmee ook een zaak van de serieuze journalistiek geworden.” Daar komt Paul Hekkens eigenlijk tot de kern van zijn boodschap, die erop neerkomt dat een burgemeester representatief en een soort rolmodel moet zijn (en dus niet moet kussen met jongens van 23 jaar terwijl hij een (homo) huwelijk heeft) en tevens onafhankelijk van welk medium dan ook (dus geen man die werkt bij een RTL Boulevard). Een nieuw soort belangenverstrengeling van politici. Interessant. Helaas gebracht op zo’n manier dat deze boodschap totaal verloren gaat in een bos van aannames, na een avontuur van een hoop ‘dat blijkt’ en vooral een zorgwekkend gebrek aan daadwerkelijke analyse.

Een reactie op dit opinieartikel zou vele vormen kunnen aannemen. De insteek zou bijvoorbeeld kunnen zijn dat ik Paul Hekkens en zij die zich aansluiten bij zijn mening graag zou willen voorleggen dat een homohuwelijk zich wellicht niet hoeft te bewijzen. Een andere reactie zou zijn, dat ik Paul Hekkens verzoek vanuit zijn cultureel antropologische achtergrond een inhoudelijke analyse te geven en niet zoals hij nu onder het artikel staat als ‘inwoner van Maastricht’, om te kijken of dat verschil maakt in wat zijn opvattingen zijn met betrekking tot dit onderwerp. Over het onderwerp gesproken: het is mij niet geheel duidelijk wat precies het onderwerp is. Zo lijkt het opinieartikel te gaan over Onno Hoes (hij staat immers in het grote ‘titelcitaat’ genoemd als veroorzaker van een zogenaamde crisis binnen het aantonen dat een homohuwelijk een gerechtvaardigd en duurzaam huwelijk is). Maar Paul Hekkens spreekt ook als burger van de stad Maastricht en het zou dus ook kunnen gaan over Onno Hoes als publiek persoon, over zijn man Albert Verlinde die dat ook is en dus wellicht ook over roddelrubrieken. En dat gaat het ook. Het gaat, in een slordige 600 woorden, ongeveer over:

– Roddelrubrieken
– Het homohuwelijk
– Maastricht als culturele hoofdstad
– Het functioneren van gemeentepolitiek
– Campagnevoering van een burgemeester, maar ook een stad
– Het zijn van object en subject
– De noodzaak van het bestaan van serieuze journalistiek
– Het zijn van een rolmodel als publiek figuur
– Het zijn van een rolmodel
(wordt het woord rolmodel en relnicht hier samengesmolten tot rel-model of rol-nicht?)
– RTL Boulevard

Zoals u ziet is het lastig een keus te maken om zo een coherente reactie te kunnen geven. Domweg omdat er in het opinieartikel geen coherentie is en het dus onmogelijk is te streven naar, wat mijn streven zou zijn, een inhoudelijke reactie te geven op wat pretendeert (in de eerste zin) een ‘inhoudelijke analyse’ te zijn.

Het opinieartikel (laten we het zo noemen) is voornamelijk, of eigenlijk volkomen (en dat ga ik bewijzen), gebaseerd op aannames. Ik ben echter van mening dat een artikel waarin geopperd wordt dat dingen, in dit geval homohuwelijken, bewezen moeten worden (de reden hiervoor ontbreekt, evenals de argumentatie en zo ontbreekt ook argumentatie voor het gebrek aan argumentatie) wel wat zou moeten bewijzen. En dat doet het niet.

Er blijft maar één manier over om op dit artikel te reageren en dat is door vragen te stellen en te analyseren wat er daadwerkelijk staat.

‘Onno Hoes bewijst het homohuwelijk geen goede dienst’

(Wie is Onno Hoes precies en waarom moet hij verantwoordelijk gesteld worden voor het bewijzen van ‘het homohuwelijk’. (In het geval dat ‘het homohuwelijk’ iets is dat te generaliseren is en als ‘het homohuwelijk’ iets is dat bewezen moet worden (en hoe zou je dat dan precies bewijzen?)))

Het homohuwelijk kan zich alleen bewijzen als het duurzame relaties bevordert, schrijft Paul Hekkens. ‘De escapades van de burgemeester van Maastricht helpen daarbij niet.’ (Nogmaals: moet een homohuwelijk, specifiek een homohuwelijk, zich bewijzen? Moet een huwelijk zich bewijzen? Een dienst waarin een huwelijk wordt voltrokken is het bewijs van het huwelijk, alles wat daarna komt heeft niets met die ringen en dat papiertje te maken dat de naam ‘huwelijk’ draagt. Alles wat daarna komt wordt ‘het huwelijk’ genoemd. Maar de betekenis hiervan verschilt zelfs nog tussen de personen in hetzelfde huwelijk.)

Wat ik mis in de discussie over de affaires van de burgemeester van Maastricht Onno Hoes, is een inhoudelijke analyse (Ik wacht met smart op een theoretisch kader). Te gemakkelijk wordt gezegd dat Hoes mag zoenen wie hij wil en dat het slechts een door de media opgeklopt verhaal is. (Ben benieuwd welke conclusie hieruit getrokken gaat worden).

Dat Onno Hoes homoseksueel is, was bekend toen men hem aanstelde (Een veel interessantere discussie laat allesbinder Hekkens hier liggen: burgemeesters… Hoe worden die eigenlijk aangesteld?). Als dat een probleem was geweest, was hij nooit burgemeester van Maastricht geworden. Een bijkomend element is evenwel dat hij een gehuwde homoseksueel is (waarom staat hier niet ‘gehuwde man’? Het gaat er dus echt om dat het hier om een gehuwde homoseksueel gaat, moge dat duidelijk wezen).

‘Homohuwelijk moet zich nog bewijzen’ (Lekkere kop, goed voor de statistieken van de Volkskrant, zullen ze veel hits op krijgen)
Inmiddels lijkt een huwelijk tussen homoseksuelen de gewoonste zaak van de wereld (Lijkt het voor wie de gewoonste zaak van de wereld? Voor mij nog steeds niet, terwijl ik nota bene in een homoseksueel huwelijk ben opgevoed. Nog dagelijks word ik echter geconfronteerd met de alles behalve ‘gewoonheid van de zaak’). Toch is het pas een aantal jaren geleden dat het homohuwelijk is ingevoerd (Eerste feit in dit opinieartikel, het is inderdaad ‘een aantal jaren geleden’ (om precies te zijn 2001)). Het moet zich dus nog in de praktijk bewijzen (Het heeft zich in de praktijk bewezen, er zijn in Nederland duizenden homohuwelijken voltrokken). Dat betekent (dat betekent dat er duizenden homohuwelijken in Nederland zijn) dat nog moet blijken of relaties binnen een homohuwelijk even duurzaam blijken te zijn als de relaties binnen een conventioneel huwelijk (hier voeg ik een opsomming van vragen in met een witregel omdat het anders niet meer leesbaar blijkt uh blijft:

– Dient het homohuwelijk zich te bewijzen?
– Hebben conventionele huwelijken zich bewezen en hoe is dat precies gebeurd?
– Wat wordt verstaan onder een relatie binnen een homohuwelijk?
– Waarin verschilt dat met een conventioneel huwelijk
?
– Wat is de duurzaamheid van de een relatie en wie anders dan de mensen die de relatie (binnen het desbetreffende huwelijk) hebben, bepaalt dat?
– Moeten conventionele huwelijken en homohuwelijken gezien worden als iets anders, als iets gelijks en zijn huwelijken in het algemeen wel met elkaar te vergelijken?)

Nu is wel bekend dat in het conventionele heterohuwelijk ook niet alles (alles?) voldoet aan het ideaalbeeld (welk ideaalbeeld?). Ook het heterohuwelijk kent vreemdgaan en echtscheiding (is hier sprake van een oorzaak en een gevolg? Wat wordt verstaan onder vreemdgaan? Zijn Onno Hoes en Albert Verlinde uit elkaar?). Maar toch, op de keper beschouwd heeft het heterohuwelijk zich door de eeuwen heen bewezen (Welke keper? Door wie beschouwd? En als we tijd als factor gaan zien in een huwelijk dan is het nogal oneerlijk om huwelijken tijdens de industriële revolutie te vergelijken met een huwelijk zoals dat nu gezien wordt), en blijkt (wat betekent het woord ‘blijkt’ eigenlijk in een inhoudelijke analyse?) het in veel gevallen (welke gevallen?) een goede ondergrond te bieden voor de opvoeding van de uit het huwelijk voortkomende kinderen (Gaat het over dat homohuwelijken niet goed zijn voor kinderen? Omdat ze niet duurzaam zijn? Omdat het homohuwelijken zijn? En als onderdeel van een factor voor een goede opvoeding: wat bepaalt dan precies een goede opvoeding?). Als het homohuwelijk dus eenzelfde status wil verwerven (welk homohuwelijk heeft als doel een status te verwerven?) als het heterohuwelijk (dat zou in essentie niet kunnen, immers: het heterohuwelijk kent een totaal andere ontstaansgeschiedenis (overigens tot nog geen halve eeuw geleden vaak niet gebaseerd op liefde), dan moet blijken (weer blijken) dat een homohuwelijk leidt tot stabiele, om niet te zeggen degelijke relaties (Kan. Niet. Meer. Aannames. Aan. Wat is stabiel? Wat is degelijk? En hoe zou een homohuwelijk tot iets moeten leiden, moet een (homo) huwelijk niet een gevolg zijn van een ‘(zelf in te vullen)’ relatie dat wordt bekroond/bevestigd/vastgelegd/formeel op papier gezet partnerschap-huwelijk).

Als nu een burgemeester, die al vanuit zijn ambt degelijkheid dient uit te stralen niet tot een dergelijke degelijke relatie in staat is, maar al zoenend en met ontbloot bovenlijf in de media verschijnt, is dat bepaald geen reclame voor het homohuwelijk (Aan het begin van de zin gaat het over een burgemeester, aan het eind van de zin gaat het over dat deze persoon homo is. Gaat het er nou om dat hij degelijk is? Gaat het erom dat hij een publiek ambt heeft en degelijk behoort te zijn? Gaat het er om dat als je homo bent en burgemeester je eigenlijk al helemaal degelijk behoort te zijn?). Hij ondermijnt de status die het homohuwelijk claimt (welk homohuwelijk claimt welke status?) Als buitenstaander (ik ben buitenstaander van ieder huwelijk) vraag je je af (Paul Hekkens vraagt zich af): stelt zo’n homohuwelijk eigenlijk wel wat voor? (‘zo’n homohuwelijk’ bestaat niet, evenmin als ‘zo’n heterohuwelijk’ en het stelt hoe dan ook wat voor want het is een voltrokken huwelijk en zolang beide partners van deze verbintenis in leven zijn ‘stelt het wat voor’. Zoals een tuinkabouter ook iets voorstelt, namelijk een tuinkabouter).

Dat Onno Hoes Albert Verlinde zo weinig zag, is daarbij nauwelijks een excuus (vindt Hekkens). In damesbladen wordt er eindeloos gediscussieerd over de moeilijkheden beroep en privé te combineren. En dan is de tendens dat dat weliswaar moeite kost, maar dat dit toch mogelijk is. Dan telt zo’n argument dat Hoes de nachten eenzaam zonder zijn geliefde Albert moet doorbrengen helemaal niet (een geïnterpreteerde, uit subjectieve ervaringen ontstane tendens verzameld uit damesbladen over de moeilijkheid werk en privé te combineren, is bewijs dat Onno Hoes geen excuus had om met een 23 jarige jongen te zoenen.) Dat wisten ze toch van tevoren (want Albert Verlinde en Onno Hoes lezen damesbladen en hadden daarom kunnen weten hoe moeilijk het zou worden en ze hadden zich daar op kunnen voorbereiden. Net als ieder mens alles weet (uit damesbladen) en daarom absoluut nooit meer iets doet wat iemand anders een keer als slechte ervaring heeft gehad). En was de suggestie niet dat ze wel even gingen bewijzen dat het wel degelijk kon? (zoals iedereen zich straks ook weer voorneemt in 2014 allemaal dingen niet te doen die ze in 2013, 2012, 2011 enzovoorts wel deden. Omdat het mensen zijn).  

Culturele hoofdstad (Dat kan er ook nog wel bij)
Jaren geleden deed er een grap de ronde dat een Belg moet kunnen lezen en schrijven om hoofdagent te worden. Om agent te worden, hoef je slechts iemand te kennen die kan lezen en schrijven. Ik heb de indruk dat Onno Hoes tot burgemeester van Maastricht is verkozen omdat hij getrouwd is met iemand die vertrouwd is met het medialandschap (als we het dan totaal over andere landschappen gaan hebben, wil ik ook graag iets kwijt over dat de schrijver van dit opinieartikel onder dit artikel omschreven staat als ‘inwoner van Maastricht’ en onder een ander artikel dat in 2012 verschenen is op de site van de Volkskrant als ‘cultureel antropoloog en econoom’. Om nog maar te zwijgen over de moeilijkheid van het kunnen combineren van je opinie en je beroep. Vaak in damesbladen beschreven als ‘lastig’). Eerste en belangrijkste doel was dat Maastricht culturele hoofdstad zou worden. Van de burgemeester wordt verwacht dat deze de stad op de kaart weet te zetten (nou dat is wel gelukt). In gedachten had men wellicht een volgende loot aan de stam waarvan ook de concerten van André Rieu op het Vrijthof en Flikken Maastricht deel uitmaken (als dat Maastricht tot culturele hoofdstad…. Oké, dit is een analyse, niet relevant).

Onno Hoes leek daarvoor de geschikte persoon, omdat hij een koppel vormt met Albert Verlinde (Onno Hoes staat tevens bekend als gewaardeerd en bewezen capabele burgemeester van een grote stad in Nederland, wat best een behoorlijke prestatie is). Nu het gedrag van Onno Hoes evenwel topic is geworden van RTL Boulevard, het televisieprogramma waar Albert Verlinde de scepter zwaait, lijkt het voordeel een nadeel te zijn geworden. Opmerkelijk is bijvoorbeeld dat Hoes toch weer in RTL Boulevard verschijnt, nadat hij aan de gemeenteraad te kennen heeft gegeven niet meer voor ophef te zorgen. Inmiddels bestaat er kritiek (bestaat er kritiek zoals er ook zeemeerminnen en eenhoorns bestaan? Bestaat er kritiek ergens ooit gepubliceerd? Of bestaat er kritiek geuit door sommige raadsleden?) op de excuserende manier waarop RTL Boulevard de kwestie behandelt. Een roddelrubriek is blijkbaar niet in staat (een roddelrubriek is nergens toe in staat omdat het geen handelt subject is) tot objectieve verslaggeving als het om de eigen mensen gaat (de essentie van roddelen is dat het over andere mensen gaat, gaat het over jezelf dan is het per definitie geen roddelen meer en zou het dus niet vallen binnen de premisse van het programma of de rubriek ‘roddelen’ en of ‘achterklap’).

Dit alles slaat nu terug op Onno Hoes (en ook op ons, toch? Dat is wat het punt is, want wij hebben er mee van doen nu. Toch?) Zijn betrokkenheid bij bepaalde media wordt nu als verdacht ervaren en eerlijk gezegd kan ik het daar niet mee oneens zijn. RTL Boulevard is verworden tot spreekbuis van Onno Hoes. Hij kan er zijn boodschap kwijt (dat Maastricht de beste stad van Nederland is? Dat zeemeerminnen bestaan? Dat het homohuwelijk top is? Wat voor boodschap heeft Onno Hoes te verkondigen, hij is burgemeester, hij wordt niet eens gekozen!) op de wijze die hem het beste lijkt (al lang niet meer, want iedereen kotst hem zowat uit. Dit is niet per se wat Onno Hoes voor ogen had waarschijnlijk). Hij is dus zowel boodschap als boodschapper, object en subject bij RTL Boulevard (dat lijkt me voor Onno Hoes een bizarre psychologische achtbaan die zijn functioneren als burgemeester wellicht niet ten goede zal komen. En nu hebben we een punt Hekkens! Graag gedaan).

De gemeenteraad heeft nu besloten dat hij mag aanblijven (omdat hij functioneert als burgemeester en dat is het enige waar de gemeenteraad zich druk over hoeft te maken), maar dat hij opnieuw in moeilijkheden komt als er nieuwe details in de media verschijnen. Dat lijkt een mild oordeel, maar is in feite een uitnodiging tot prijsschieten voor niet alleen de roddelpers. Een volgende stevige roddel over Hoes zal immers politieke consequenties hebben en is daarmee ook een zaak van de serieuze journalistiek geworden.

(En deze laatste alinea is dan waar het echt over gaat: wat is een burgemeester? Wat zou een burgemeester moeten zijn? Heeft de burgemeester een verantwoordelijkheid af te leggen over zijn privé leven? Wat hebben de inwoners van Maastricht eigenlijk wel of niet te zeggen over wie er burgemeester wordt of niet? Dit is een goed punt, laten we hier een keer een biertje over drinken. Dit is iets waar ik met de politieke jongerenorganisatie waar ik actief voor ben al jaren over discussieer, omdat Onno Hoes niet de eerste burgemeester is die dingen doet waar mensen iets van vinden)

Paul Hekkens is inwoner van Maastricht.

(Is dat zijn functie? Is dat de status die hij claimt? Betekent dit een duurzame relatie met deze stad? Is Paul Hekkens nu een rolmodel voor de burgers van Maastricht? Beroept Paul Hekkens zich op zijn status als inwoner van Maastricht en is hij daarmee zowel object als subject? Heeft Paul Hekkens een huwelijk waarin hij dezelfde hypocrisie vertoont en is daarmee dit artikel dan wel vertrouwenswaardig? Gebruikt hij speculatie om een causaliteit te suggereren en ontbreekt het hem vervolgens volledig aan gegronde argumenten? Wil Paul Hekkens dat Maastricht culturele hoofdstad wordt?

U leest het de volgende keer in een willekeurig damesblad.

Conclusie

Wat mij raakt is nog niet zozeer de incorrecte opbouw van het opinieartikel, de herhaling van drogredeneringen of het fatale gebrek aan zelfreflectie. Dit geluid is een vaker gehoord geluid. En de Volkskrant heeft goed ingeschat dat hier sprake is van een ‘trending topic’. Mensen willen inderdaad graag gelukte homohuwelijken zien.

Een angstaanjagend wereldbeeld waarin gesteld wordt dat een huwelijk zich maatschappelijk zou moeten bewijzen, ongeacht wat de achtergrond, de geaardheid of de functie van die persoon is.

De onkunde en onhandigheid van individuen is evident. Zoals ook de liefde, de passie en betrokkenheid van mensen bij hun partner evident is. Hoe en wie waar de bloemetjes buiten zet en de bijtjes erbij is geen publieke zaak en zeker niet als er een verschil in waarde wordt gemaakt tussen mannen, vrouwen, mannen met mannen en vrouwen met vrouwen of mensen die nog twijfelen over hun geslachtsuitingen, of mannen die vrouwen zijn geworden en vrouwen die al altijd mannen waren.

En hoewel een persoonlijke situatie absoluut geen argument is, heb ik in ieder geval wat meer ‘bewijs’ om een van mijn punten uiteindelijk te kunnen maken.

Ik ben opgegroeid bij mijn vaders. Mijn moeder is een draagmoeder, zij is betrokken geweest bij mijn leven vanaf mijn geboorte, maar ik zou opgevoed worden door mijn vaders. Zij zijn nu 26 jaar samen waarvan 13 jaar getrouwd (met een bewezen prachtige dienst). Ze vechten elkaar nog dagelijks de tent uit, zij zijn nog dagelijks verliefd als tieners. Ik ga niet beweren dat dit een Hollywood film is, ze zijn vast ook wel eens verliefd op een ander. Ik heb echter een goede opvoeding gehad. Wat ik daar precies onder versta is een ander verhaal, maar ik heb het minstens zo goed, zo niet stukken beter getroffen, dan velen in mijn omgeving.

Over ‘Onno Hoes en Albert Verlinde’ heeft één van mijn vaders iets gezegd dat de spijker op zijn kop slaat:

“Iedereen van 50 heeft wel eens zin om met een 23 jarige te zoenen. Ik heb ook wel eens zin om met een 23 jarige te zoenen. Sterker nog, ik zou het echt graag willen. Maar dat ik dat wil of doe, daar is niemand dan weer geïnteresseerd in”.

Als mijn vader dat zou doen, zou zijn werk daar dan onder leiden? Niet meer of minder dan bij het werk van Onno Hoes of Albert Verlinde.

Ik ben er zo verschrikkelijk klaar mee, zo gadverdamme misselijk van, dat gedoe om twee mensen die elkaar lief hebben. Laat hen elkaar lief hebben en laat twee mensen nou geen aanleiding zijn om een discussie te voeren over de burgemeesterschap.
Dat zou ik willen zeggen in het geval van Onno en Albert. Hopelijk hebben ze een fantastische kerst gehad. Samen. Moge zij de onconventionele liefde hebben, terugvinden of op zijn minst herinneren zoals zij dat willen. En moge Paul Hekkens dit niet als een aanval zien, maar als feedback over zijn ‘inhoudelijke analyses’ en een begin van een gesprek over de functie ‘burgemeester’.
Die functie is veel te belangrijk om op deze incidentele manier te ‘analyseren’. Onno Hoes verdient meer respect, de functie ‘burgemeester’ verdient meer aandacht en uiteindelijk verdienen de inwoners van gemeenten iemand die zich met passie inzet voor zijn of haar gemeente.

Advertenties