Deel 1 van een ode aan de Jonge Democraten

 

“Waarom ik in een regenachtig weekend in het voorjaar van 2014 op een zaterdagnacht om drie uur ’s nachts op de WC van een Limburgs kasteel in een fuchsia roze gala jurk aan het huilen ben”

Het liefst hebben bands niet een te lange naam en gedichten soms zelfs geen. Als het echter om odes gaat ben ik van mening dat een titel zo lang mag zijn als dat de liefde voor het onderwerp groot is. In dit geval heb ik het dan nog bescheiden gehouden.

“Waarom ik in een regenachtig weekend in het voorjaar van 2014 op een zaterdagnacht om drie uur ’s nachts op de WC van een Limburgs kasteel in een fuchsia roze gala jurk aan het huilen ben.”

Het leuke aan dit soort vraagachtige titels is dat de meeste lezers niet zullen gaan nadenken over een mogelijk antwoord, immers, de titel impliceert dat in de tekst daaronder een uitleg gegeven zal worden. De lezer kan dus beter zijn of haar aandacht vestigen op de te volgen worden en niet op zelfverzonnen hypotheses. En nee, ik huilde niet omdat het WC papier op was. En ja, simpele antwoord is maar een fractie van het verhaal. Zonder veel en grootste woorden, simpelweg een korte verklaring, zou niet volstaan. Een ode aan de Jonge Democraten mag ongenuanceerd lang zijn. Daarom ook in vier delen.

Voor de eerste lezers zal de titel je onvermijdelijk doen laten denken aan afgelopen weekend in De Berckt, het kasteel in Baarlo, bij Venlo, dus Limburg, waar we met vele Jonge Democraten het 30-jarig lustrum van de politieke jongeren vereniging vierden. In de eerste plaats geen reden om te huilen, in de tweede plaats wellicht een reden om ontroerd te zijn, maar nog steeds niet echt om te huilen. Zelfs het ronduit pijnlijke feit dat het buiten stonk naar mest en de enige bus ter plaatse nog dieper Limburg in ging, was niet de reden dat ik huilde. De aanleiding kan in vele dingen worden gezien, een daarvan gaat over modeltreinen.

Deel 2 is volgende week te lezen met als ondertitel: “Op mijn zolder staat geen modeltrein”.

Advertenties