Het niet schudden van iemands hand is per definitie een statement

Beste Meneer Boland,

Mijn naam is Ayla Schneiders en ik ben, tsjah, wie ben ik eigenlijk? Ik ben iemand waarvan het niet opgemerkt zou worden als ik een dictator de hand niet zou schudden, laten we het daar op houden. Op dinsdag 9 september stond er een opinieartikel in Trouw van uw hand, over het weigeren van de Poesjkin Medaille. Uw boodschap is helder: u roept politici, sporters en eigenlijk ieder ander op zijn of haar middelvinger op te steken naar het staatshoofd van Rusland. Hoewel er geen twijfel hoeft te bestaan dat wij het met elkaar eens zijn over wat u noemt ‘de genocidale platworm’, ben ik het niet zeker niet eens met uw oproep tot een bepaalde manier van handelen.

U geeft aan dat het niet schudden van de hand van een dictator niet moeilijk is. Vreselijk veel, valt er te bediscussiëren, maar het belangrijkste vind ik, dat ik denk dat u uw doel voorbij schiet.

Het geven van een hand is een vrij simpele handeling. Je steekt je hand uit, lacht eventueel vriendelijk, knikt wellicht en schud de uitgestoken hand van de persoon tegenover je. Het aanraken van de hand is als teken van begroeting. Een handdruk in welke vorm dan ook, is een uiting van erkenning en misschien zelfs respect. Respect en erkenning dat de ander, tegenover je, eveneens een mens is. Het is daarom misschien in essentie wel een vrij simpele handeling, maar de aard van de handeling raakt het fundament van de samenleving. Het wel schudden van de hand is daarmee iets dat bijna onopgemerkt voorbij kan gaan, het niet schudden van iemands hand is per definitie een statement.

Ik heb respect voor uw beslissing de Poesjkin Medaille te weigeren, zeker omdat ik mij kan voorstellen dat het niet zomaar een beslissing was en weigeren in iedere vorm en welke situatie dan ook een gekke handeling is. Het pleit voor u, dat u jaren en jaren van werk op deze manier een politieke wending geeft. Je zou zelfs kunnen zeggen dat het een soort kans is, u nog meer te laten gelden en dat heeft u gedaan. Toch moet ik zeggen dat het weigeren van een medaille echt een ander verhaal is dan als koning de hand van een staatshoofd van een ander land weigeren.

Ooit keerde iemand mij de rug toe. Ik wilde iets openlijk bespreken, we waren het niet eens en mij leek de beste oplossing dat te bespreken. Ik benaderde de persoon in kwestie, zij keek door mij heen en draaide zich om. Ik heb mij nog nooit zo vernederd gevoeld. Nu, ik ben geen genocidale platworm, maar ga na hoe iemand met zo’n ongekend narcisme zich zou voelen als de koning van een klein Europees land hem de hand niet zou schudden.

Ik zou willen stellen: voor wie dat kan, steek de middelvinger op. Voor wie het belang van de Nederlandse samenleving, in een Europese Unie, in een prachtig grote wereld, in het oog moet houden: schud alsjeblieft de hand zolang er nog geen eenduidig en definitief beleid is voor de omgang met president Poetin. Het niet schudden van iemands hand is namelijk per definitie een statement en ik denk eerlijk gezegd niet dat de ‘we’ daar klaar voor zijn.

Advertenties